maandag 31 juli 2017

Maandag 31 juli - Langs de prehistorie op Orkney

Als eerste vandaag maar naar Skara Brae, waar restanten van een neolithische nederzetting (ca 3000 BC) te vinden zijn en wel de best bewaarde van Europa:


Met een inrichting waar we nu niet gek van staan te kijken incl kast, haardplaats en bedbak. En, allemaal gemaakt van die flagstones! 


In de expositieruimte ook bijzondere vondsten waaronder bakjes om ochre (oker) kleurstof te mengen, dat sprak mij natuurlijk wel aan! Ook leuk te lezen dat ze het hier goed gehad moeten hebben want pas als alle eerste levensbehoeften vervuld zijn komt er ruimte voor creativiteit, aldus het bijschrift! 

Ze denken ook dat er niet werd gevochten #geenwapensgevonden, nou dat scheelt een hoop tijd 😂

En zie ook de handige bak om gevangen kreeften vers te houden, 'koelkast avant la lettre'. Deze mensen hadden het goed voor elkaar!


De hutjes/huisjes lagen bijna volledig onder de grond zoals te zien is op de impressietekening.


Mooi gelegen aan een baai en pas in 1850 ontdekt bij toeval na een storm (was onder duinzand geraakt) door de laird van het nabijgelegen Skaill House. Ook dat huis was te bezichtigen:


Ingericht gelaten zoals het tot 1950 bewoond was geweest. Kijk de breiende dames voor het huis toch eens, dat waren nog eens tijden ;-) met uitzicht op de opgraving die in 1850 begon. 

Daarna door naar Brough of Birsay, een 'tidal island' wat betekent dat je het alleen bij eb kunt bereiken.


Daarom nu maar even op het strand van het main island rondgekeken waar Ard tot z'n grote vreugde fossiele visresten vond in de flagstone platen: de pantservis links en een tand rechts!


Het werd pas 's avonds eb, nog maar even verderop kijken in de Broch of Gurness, een goed bewaarde ijzertijd nederzetting, 15 km verder langs de kust.


Hier zijn spintolletjes en weefstenen gevonden, altijd leuk. Bijzonder dat je hier gewoon in en door mocht lopen:


Het rondrijden over dit eiland is superleuk, lekker rustig, af en toe wat smal en af en toe wat losse schapen op de weg, maar wat een vergezichten #geenbomen


Inmiddels liep het tegen etenstijd maar het is hier heel rustig dus een restaurantje is in geen velden of wegen te bekennen maar wel een benzinepomp (met 1 pomp 😂) met heerlijk gerookte zalm van t eiland en een blik soep. Wat een uitkomst dat je dan de camper bij je hebt, beste restaurant ever, wachtend op de terugkeer van het pad. Ondertussen telkens naar de zeehonden kijkend die vlak langs de kust zwemmen.


Tegen 20 uur konden we doorlopen. Op deze plek maar liefst drie type nederzettingen op en naast elkaar: pictisch, vikingen en een 12e eeuws klooster:



En als bonus, aan de andere kant van het eiland puffins in het water en mooi strijklicht van de ondergaande zon:


Een lang dagje in dit oude stukje bewoonde wereld! 

Op de campsite nog een laatste blik op de lampjes van Stromness...#anderetijden


zondag 30 juli 2017

Zondag 30 juli - Gearriveerd op de Orkney eilanden

Het was even lastig losrukken van zo'n mooi plekje maar we wilden toch ook genoeg tijd op de Orkneys hebben dus door!

De boot van 12 uur van Scrabster naar Stromness, vaartijd anderhalf uur, met een steeds warmer wordend zonnetje, bij 16 gr:


Als eerste kwamen we langs het eiland Hoy met de kennerkende steenpilaar 'Man of Hoy'. 

Daarna voeren we Stromness binnen maar niet voordat we een blik op de campsite Point of Ness kregen... onze nieuwe standplaats, gelijk was de buikpijn over van het verlaten van  John o' Groats:


En het leuke is, aan de ene kant prachtig uitzicht op Hoy, aan de andere kant op het oude stadje Stromness en de haven:


De ferry komt drie keer per dag langs en er varen behoorlijk wat vissersbootjes, kortom er is genoeg te kijken, op het water en in de lucht!

De rest van de middag op de camping blijven hangen, het was zo stralend weer, we konden zelfs buiten eten!


' s Avonds nog maar even de benen gestrekt langs het 'zeepad' vanaf de camping met de lage zon prachtige plaatjes:


De platen die je hier ziet zijn gesteentelagen ontstaan door het eroderen van de hooglanden in een zoetwatermeer ter grootte van het huidige noord-schotland, orkneys en de shetlands bij elkaar. Dit heb ik natuurlijk uit betrouwbare bron ;-). Het pakket is op sommige plekken 11 km dik (geen schrijffout). Het is 400 miljoen jaar oud en bevat oa. fossielen van pantservissen. Zie blog van Edinburgh waar het Royal Scottish museum dit diorama toonde van de pantservis.


In Nederland kennen we ze vooral als flagstones, hier bouwen ze er ook mooie muurtjes van:


En de mooiste korstmossen groeien er op:


De kleuren van de mossen, het gras en het zeewier zijn hier geweldig:



Het is inmiddels 22 uur en nog steeds licht, met weer avondrood, dit keer boven Stromness:


Tijd om te gaan slapen, morgen gaan we de neolithische toer over het eiland doen!

zaterdag 29 juli 2017

Zaterdag 29 juli - van Inverness naar John o' Groats

Op naar het noordelijkste puntje van het vaste (schot)land


Natuurlijk niet regenvrij maar zodra het droog is, de prachtigste wolkenluchten. De eerste stopplek bij Tain leverde een zeehond en een visarend op, niet gek bij de koffie 😉.


Halverwege lunch bij Helmsdale, Ard keek nog even naar fossielen op het strand maar helaas. Op de parkeerplaats een prachtig beeld 'the emigrants', ode aan alle highlanders die de wijde wereld zijn ingetrokken.


En toen waren we in John o' Groats (ja Jan de Groot was here, lees maar) met prachtig uitzicht op de Orkneys die hier voor de kust liggen. De onderste foto is de camping... met recht seaview


Een prachtige zonsondergang (en een dubbele regenboog) zo voor onze neus!


Het is hier prachtig, incl zeehonden en vogels maar de Orkneys lonken dus morgen gaan we weer verder!

PS. En heel vroeg weer deze zonsopgang: 


vrijdag 28 juli 2017

Vrijdag 28 juli - Glen Affric en het monster van Loch Ness

Nu we toch in de buurt zijn, mag een bezoekje aan Loch Ness niet ontbreken. Maar vanwege overweldigende belangstelling voor het visitor centre in Drumnadrochit (hoe poetisch klinkt dat!), reden we maar even door naar de Glenn Affric, een natuurreservaat in het achterland met watervallen! 

Klein puntje van aandacht, onze eerste single track road... best smal af en toe... maar tis hier nergens druk (nou ja, bij het visitor centre dan ;-).


Bij aankomst eerst maar ff wat eten in het bussie want t regende weer pijpestelen. Zo fijn dat je dan droog zit en alles bij je hebt!

Maar t werd weer droog dus op naar het viewpoint:


En terug via de watervallen, veel grote varens onderweg, je hoeft niet te vragen of het hier wel eens regent... #zogroen


De waterval kolkte met grote kracht naar beneden:


Dat was alweer een mooie wandeling, bij het dorpje Cannich, waar ook een mooie camping lag dus iets om te onthouden als alternatief voor Inverness. Ook leuk, langs de weg een huisje met courses in natural dyeing, een andere keer misschien?

Op de terugweg was het rustig geworden bij het Monster van Loch Ness dus nu maar gestopt, heel aardig gedaan met zes kamers met een 'verhaal' en voor de gelegenheid in onze eigen taal, voorgelezen door de zus van de koningin! 


#spoileralert - ik wil natuurlijk de magie niet verbreken maar de kern van het verhaal is, dat er geen kern is. Alles berust op aannames, is in scene gezet, een luchtspiegeling of een andere illusie... wel knap dat t zolang al zoveel mensen bezighoudt!

Morgen 200 km rijden naar het noordelijkste puntje vasteland: John o' Groats! T schijnt er heel rustig te zijn en dat lijkt ons na deze stadscamping best lekker 😂. 

donderdag 27 juli 2017

Donderdag 27 juli - van Braemar naar Inverness

Tijd om verder te trekken, op naar Inverness! Beetje wisselvallig weer maar wat geeft 't, we zitten droog en hoog, koffie maken kunnen we overal en t geeft prachtige wolkenluchten!

Onderweg bermen vol wilgenroosjes:


We rijden nu de highlands uit:

Onderweg zien we nog een van de oudste kuipmakerijen (ivm whisky alhier) en de Carrbridge die dit jaar zn 300e verjaardag viert. 

Zo rond 16 uur reden we Inverness binnen, een troosteloze stadscampjng. Met 1 groot voordeel: je wandelt er prachtig langs de rivier naar de oude stad:


En... ze hebben er prima fish & chips in de pub, de eerste deze vakantie!


De avondzon schijnt inmiddels weer uitbundig en blijft dat voorlopig doen. Morgen naar Loch Ness (dit is overigens de rivier Ness).

woensdag 26 juli 2017

Woensdag 26 juli - a rainy day in Scotland

Het weerbericht voor vandaag 😂:


Ja en we zijn natuurlijk geen watjes maar om nou 19 km door de regen te lopen.... vrijwillig... voor een mistige top, nou nee.


Dus wat doe je dan? Je maakt ns een steekje (of twee), leest een goed boek of telt je geld. He, een schotse pond?


Met de beroemde distel erop! De legende wil dat er ooit een viking in een distel trapte en het uitschreeuwde van pijn waardoor de Schotten op tijd de aanval konden afslaan. Zo werd de distel nationaal symbool!

Gelukkig werd het om 14 uur weer droog (we waren natuurlijk al snel uitgeteld 😂). Dus nog maar even erop uit:


Over de heuvel door het bos met uitzicht op Braemar (en de hill die we gisteren beklommen links) naar het kasteel van Braemar:


Het kasteeltje is ook als militair fort gebruikt en dat heeft zo zn inscripties nagelaten. Voor de rest was het kasteel nog ingericht zoals ze tot in de jaren vijftig op het kasteel leefden, de heer van de Clan Farquharson. En omdat ze de directe buren van Balmoral castle zijn, in kasteeltechnisch opzicht, wemelde het hier ook weer van de royal memorabilia:


Hierboven de tweedruitjes, per kasteel verschillend, de bovenste is van Balmoral castle, de onderste van Braemar castle. Zelfs de gordijnen van het hemelbed waren geruit in originele staat!

Het kasteel is ook vaak het toneel geweest van de highland games (of de Braemar gathering) waar de heersende monarch nog elk jaar bij aanwezig is. En oh ja, prins Charles speelde hier vaak met 'buurmeisje' Suusie. Dat alles gaf dit kasteeltje een heel eigen charme.

Gelukkig bleef het verder droog, morgen naar Inverness!

dinsdag 25 juli 2017

Dinsdag 25 juli - Op bezoek bij de koningin

De dag begon weer met zon! Balmoral castle had de vlag in de top en dus was de koningin 'thuis'. Nou ja, bij de entree zeiden ze al dat ze niet in het kasteel zelf verbleef dus zonder enig verwachting gingen we rondkijken bij het indrukwekkende castle uit 1852:


Bij het kasteel hoorde een mooie engelse tuin, zou ze er zelf wel eens komen...


Na de zelf gekochte koffie en cake, nog maar een rondje wandelen buiten het park, de heuvel op. De route uit het boekje volgend, kwamen we in de eenzaamheid langs een bobbie, langs een tweede bobbie, langs een camera in het bos... en ja hoor een derde bobbie en toen wisten we wel waar ze zat! Foto durfden we natuurlijk niet te maken en zeker niet toen we een man a la prins Charles in de tuin zagen bellen... 'op weg naar de Cairnes m'am?'... yes sir...'Straight on please'...


We waren daar overigens inderdaad naar op weg. De Cairnes zijn gedenktekens van gestapelde stenen waarvan er meerdere te vinden zijn in het bos achter het kasteel. Deze is bijv door Queen Victoria opgericht bij de voltooiing vsn het kasteel in 1852 (op een ouder kasteel verder gebouwd overigens). 

Het was een bijzondere wandeling, met bovenop de heuvel weer zicht op het complex waar de Queen met haar familie verbleef. Ze hebben echt wel een mooi plekje uitgezocht...


De avond had nog iets anders voor ons in petto, een optreden van een groep jonge muzikanten, Feis Spe, die de gaelic taal, muziek en dans wil bewaren, superleuk in de lokale village hall:


T was me weer een bijzonder schots dagje!